Koppelen

Share Button

wildek4  105_3775kb

Wilde konijnen leven in groepen samen en vinden beschutting in holen. Daar het tamme konijn van het wilde konijn afstamt, is gezelschap één van de eerste vereisten bij het houden van deze dieren. Aan een enkel konijn is dan ook duidelijk te zien dat het minder actief is en meer naar de mens toetrekt. Zodra een konijn gezelschap heeft, verhoogt de activiteit en zullen zij zich meer met elkaar bezighouden dan met de mens.

Koppelinfo over het vormen van een groepjehttps://www.bunnybunch.nl/informatie/konijnengroep-koppelen/

Koppelinfo stap voor stap:  https://www.licg.nl/konijnen-en-knaagdieren/konijnen-koppelen-het-koppelproces/

Het bij elkaar zetten van konijnen geeft in de praktijk nooit zoveel problemen zolang er maar genoeg ruimte voorhanden is (zorg ervoor dat elk konijn een eigen hoekje kan hebben waar het zich eventueel terug kan trekken!) en goede sexe combinaties gemaakt worden.

Konijnen leven in de natuur in groepen. Ook als huisdier hebben ze heel graag gezelschap van een soortgenoot. Konijnen vinden het fijn om tegen elkaar aan te liggen. Voor buitenkonijnen is dit ook een manier om warm te blijven. Konijnen wassen elkaar op plekken die moeilijk bereikbaar zijn, zoals de ooraanzet en de oogjes. Konijnen spelen en rennen samen en houden elkaar op die manier actief. Dat is goed voor hun gezondheid omdat het bijvoorbeeld helpt de darmwerking te stimuleren en botten en spieren sterk te maken. Konijnen vinden ook steun bij elkaar als ze bang of ziek zijn. Een wat angstig konijn kan zich erg optrekken aan een maatje dat dapperder is.

Is jouw konijn alleen, omdat het niet is gelukt hem/haar te koppelen? Het zou een mooi voornemen voor 2018 zijn om dit, met behulp van onderstaande tips, nog een kans te geven.

EEN KONIJNEN-MAATJE

Eén van de belangrijkste dingen bij het koppelen van 2 konijnen is geduld hebben. In principe zijn vrijwel alle konijnen te koppelen, maar in sommige gevallen kan het lang, heel lang duren.

Net zo belangrijk als het hebben van geduld is het om een toekomstig koppeltje nooit ‘het samen maar uit te laten vechten´. Want als je naar de wilde soortgenoten in de natuur kijkt, dan zie je dat die uitsluitend vechten op leven en dood. Als het kan ontlopen ze elkaar liever in plaats van te vechten en voor dat ontlopen hebben ze vele honderden meters ruimte, en plekken om zich snel te verstoppen. Als twee konijnen toch met elkaar hebben gevochten, dan zullen ze daarna nooit als stelletje bij elkaar blijven. Ze zullen telkens opnieuw vechten als ze elkaar tegenkomen.
Vechten is dus een tegennatuurlijke manier om een relatie te beginnen. Elkaar wat najagen om de rangorde te bevestigen is wel normaal gedrag. Het achtervolgde konijn moet zich dan wel goed uit de voeten kunnen maken, zodat het jagende konijn stopt en tevreden terugloopt. Misschien lukt het de jager om wat vachthaar te happen, maar meer niet. Het achtervolgde konijn moet zich niet omdraaien om een gevecht te beginnen, want dan is direct ingrijpen nodig. Regelmatig dreigend uitvallen maar niet echt doorzetten, op elkaar rijden, het hoort allemaal bij het rangorde gedrag. Na een poosje is de rangorde bevestigd, het is duidelijk wie de meerdere is en wie de mindere is. Beide konijnen zijn tevreden, het ondergeschikte konijn accepteert de superioriteit van het andere konijn. Ze liggen rustig in de buurt van elkaar, de één wast de ander misschien voorzichtig, of ze eten allebei wat, dit is het begin van een solide relatie.

Als het bij de te koppelen konijnen geen liefde op het eerste gezicht is, dan zullen ze eerst een tijdje aan elkaar moeten wennen. Een nieuw gekomen konijn moet sowieso eerst een paar dagen wennen aan de nieuwe woonomgeving, de nieuwe baasjes en het andere leef-ritme. Immers is het nogal wat voor een konijn: een andere woonplek, vreemde verzorgers en ook nog een vreemd konijn in de buurt. Allemaal heel heftig. Het dier moet daar eerst even van kunnen bekomen.
Het eenvoudigste om konijnen optimaal aan elkaar te wennen is om een ren met gaas doormidden te delen, zodat de konijnen dag en nacht bij elkaar zijn, maar op hun eigen onbedreigde stukje. Zo kunnen ze elkaar in alle rust beter leren kennen. Er is geen haast want er is geen eenzaam konijn, via het gaas hebben ze gezelschap aan elkaar. Dit is met name een goede manier bij konijnen die telkens naar de opvang teruggebracht werden, omdat het koppelen aan een ander konijn mislukte. Zo’n konijn begint al met een negatieve herinnering aan een soortgenoot en kan die nu gaan overschrijven met positieve herinneringen. In een eigen tempo.

Tja… er zijn uitzonderingen op de regel. Sommige konijnen willen beslist geen konijnen-maatje. Wat je ook probeert, en hoe lang je het ook probeert, en wie je ook inschakelt voor hulp, het lukt niet om je konijn te koppelen. Als jouw konijn tot één van die uitzonderingen behoort, kun je proberen of hij wel vriendschap wil sluiten met een andere diersoort. Dit is met name belangrijk als een konijn redelijk vaak alleen moet zijn. Een leeg stil huis is namelijk erg onnatuurlijk voor een konijn. Alle dieren in de natuur, ook solitair levende dieren, zijn continu omringd door geluiden en bewegingen van vele andere dierensoorten. Ook je konijn heeft bewegingen en geluiden nodig in huis.
Er zijn konijnen die dikke vriendjes zijn met een kat of een hond. Een cavia is vaak geschikt als vriendelijke buurman/buurvrouw van een konijn. Zelfs vogels kunnen vriendschap sluiten met een konijn. Ze spreken allemaal elkaars taal niet, maar kunnen goed gezelschap zijn voor elkaar. Het moet nooit een eerste keuze zijn, en ze moeten natuurlijk ook niet bij elkaar in een gesloten hok wonen. Maar wil je konijn beslist geen soortgenootje als gezelschap, dan kun je een andere oplossing zoeken om doodse stilte in huis rondom je dier te voorkomen.  (Bron: Stichting Konijnenbelangen)

Is aandacht van de mens niet voldoende?
Konijnen die goed aan mensen gewend zijn, kunnen het heerlijk vinden om veel aandacht te krijgen en geaaid te worden. Vaak wordt gedacht dat het konijn daar voldoende aan heeft en geen behoefte zal hebben aan een soortgenoot. Een mens kan echter nooit een ander konijn vervangen. Alleen met een soortgenoot kan een konijn zijn natuurlijke gedrag uitvoeren en in konijnentaal communiceren.

Het is niet gezegd dat een konijn in zijn eentje per definitie ongelukkig is, want als het echt veel aandacht krijgt, veel rond mag lopen en regelmatig nieuw speelgoed krijgt, kan een konijn best tevreden zijn en het goed doen. Toch kan een soortgenoot nog heel wat toevoegen. Mensen die eerst een konijn hadden en er toen een ander konijn bij hebben genomen, zien vaak dat het konijn levendiger is en geniet van het onderling contact. Veel stelletjes die goed matchen zijn behoorlijk ‘klef’ en liggen veel tegen elkaar aan of zelfs over elkaar heen. Zoiets kun je een konijn als mens nooit geven.

Ook bij een konijn dat veel aandacht krijgt, zijn er heel wat uren per dag dat het dier in zijn eentje zit. En helaas lukt het vaak niet om die aandacht te blijven geven. De meeste mensen zijn druk met werk, hobby’s, huishouden en allerlei andere zaken. Kinderen die een konijn hebben, krijgen te maken met huiswerk, vriendjes en vriendinnetjes, sportclubs of de computer. Een konijn kan bij een goede verzorging wel acht tot tien jaar oud worden.

Een konijn dat buiten leeft, hoort absoluut niet alleen te zitten. Een buitenkonijn krijgt minder aandacht omdat ons leven zich toch vooral binnen afspeelt. In de herfst en winter beperkt het contact met zijn eigenaar zich meestal tot een of twee keer per dag voeren, misschien even aaien, maar de rest van de tijd zit het dier alleen. Voor een sociaal dier als het konijn is dat niet diervriendelijk.

Bijna elk konijn heeft het meer naar zijn zin met een ander konijn erbij. Maar er zijn konijnen waarbij het niet lukt om een goede koppeling te maken. Hoe dat komt, is niet duidelijk, maar het zou kunnen dat ze bijvoorbeeld vanaf heel jonge leeftijd geen contact meer hebben gehad met andere konijnen en daardoor niet goed weten hoe ze met andere konijnen moeten omgaan. Het kan ook dat zij slechte ervaringen hebben gehad met andere konijnen, bijvoorbeeld doordat ze bij een konijn of een groep zijn gezet en steeds aangevallen zijn.

Meestal is er, na wat langer zoeken, toch wel een goede partner te vinden, maar bij een enkeling lukt dit niet. Voor die paar konijnen bij wie het echt niet lukt, is het beter om alleen te blijven. Uiteraard hebben ze dan wel extra veel behoefte aan menselijke aandacht (mits ze goed aan mensen gewend zijn)!

konijnen   27ec6b6623